İnsan Neden Kendi Bedenini Yaratamaz? İnsan kendi vücudunu yapmaya kâdir değildir; bir tek organını dahi icad … Ey İnsan Kendi Vücudunu Yapabilir mi? | Mesnevî-i Nuriye Zerre DersiRead more

Gençlik de diğer nimetler gibi geçicidir ve insan her nefis gibi ölümü tadacaktır. Kur’ân’ın “Her nefis ölümü tadacaktır” fermanı, beşerin fâniliğini açıkça bildirir. Risale-i Nur’a göre bu hakikat, gençliği ebedî bir hayat için değerlendirmeyi öğretir.

Gençlik süratle geçer; insan bir gün ihtiyarlık sabahıyla uyanır ve ömrünün kabre doğru ilerlediğini fark eder. Bu fânilik hissi derin bir hüzün doğurur. Risale-i Nur’a göre bu yaranın merhemi, ebediyet inancı ve ahiret hakikatidir.

Ahirzamanda gençlik hissiyatı akıldan önce hareket ettiği için insan günahlara kolayca düşebilir. His ve heves, âkıbeti görmez; küçük bir hazır lezzet için uzun sürecek elem ve hapis hayatını tercih edebilir. Risale-i Nur’a göre bu tehlikeden kurtuluşun yolu iman hakikatleriyle aklı kuvvetlendirmektir.

İnsan, kendisine verilen nimetlerden dolayı sorguya çekilecektir. Çünkü vücut bulmuş her hâl ve her nimet mes’uliyet doğurur; ancak gerçekleşmemiş ihtimallerden sorumluluk yoktur. Bu nedenle geçmişte şükrü eda edilmemiş nimetlerin şükrünü kaza etmek gerekir.

Kâinatta yapılan duaların kabul edilmesi, onları işiten ve icabet eden bir Mücîb’in varlığını gösterir. Tohumların istidat lisanıyla, hayvanların ihtiyac-ı fıtrî ile ve muztarların ıztırarî lisanla yaptığı dualar gözle görülür şekilde kabul edilmektedir. Bu umumi icabet, Rahîm ve Kerîm bir Hâlık’a delildir.

Allah’ın rahmet eserlerine nazar etmek, kâinatta zerrelerden güneşlere kadar işleyen hikmet ve adaleti görmektir. Bu hikmet ve adalet dünyada tam tecelli etmediği için, Risale-i Nur’a göre bir Mahkeme-i Kübrâ ve ebedî bir ahiret hayatı zaruridir. Çünkü mükâfat ve ceza burada tamamlanmamaktadır.

Allah’a tevekkül eden kimse için Allah kâfidir; çünkü O, Kâmil-i Mutlak, Mâlik, Ganiyy-i Muğnî ve melce’dir. Her şeyin anahtarı O’nun elindedir ve kul O’na hâlis bir abd olursa kâinat onun lehine çalışır. Bu nedenle tevekkül, insanı hem dünya endişesinden hem de varlık korkusundan kurtarır.

Allah’ın Adil ve Hakîm isimleri, dünyada tam tecelli etmeyen adalet ve hikmetin ahirette tamamlanmasını gerektirir. Çünkü bu dünyada zalimlerin çoğu cezasız, mazlumların çoğu mükâfatsız kalmaktadır. Bu durum, Risale-i Nur’a göre bir Mahkeme-i Kübrâ’nın ve ebedî bir ahiret hayatının varlığını zaruri kılar.

İnsanın hakikî vazifesi, namaz kılmak ve büyük günahlardan sakınmaktır. Beşinci Söz’de anlatıldığı gibi bu görev, insanın yaratılışına uygun ve fıtrî bir neticedir. Namaz, kulun Rabbine yönelmesi; büyük günahlardan kaçınmak ise fıtratını korumasıdır.